Stel er komt een Eskimo logeren, die nooit eerder een stad heeft gezien. Na een poos zal hij vragen waarom we ontelbare kilometers asfalt over ons landschap hebben uitgerold, waarvan niets te oogsten valt. Een simpele vraag met een complex antwoord. Zo is het ook met Social Media, het meest associatieve begrip van deze tijd. Het is groots en groeiende maar wat kunnen we ermee?
Social Media is een weefsel van verbindingen, platforms en koppelingen tussen mensen op het web. Net als een wegennet. Elk bedrijf heeft een website online, als een lokaal eindstation waar websurfers zelden arriveren. Want die zijn voortijdig uitgestapt en lummelen gezellig in de kantine van Facebook of het Grandcafé van Linkedin. Populair zijn ook de coffeebar van Twitter en de YouTube-bioscoop.
Nederland is een van de meest actieve landen in Social Media en het bedrijfsleven wil haar investeringen hierin opschroeven, zo onderzocht management consultant Booz&Co in Amsterdam. Limburg volgt die trend. In de streek waar men van nature graag de kat uit de boom kijkt, denkt men het eerst aan een eigen Facebook-pagina of Linkedin-profiel. Maar het effect daarvan is erg beperkt. In termen van Eskimo’s: ‘jullie lopen dus over die wegen met een spandoek waar je naam op staat?’ Daar komt het inderdaad op neer. Sommige bedrijven halen er een SEO-specialist bij, die hun website doet opvallen bij Google. In Eskimo-taal: ‘Dus sommige spandoeken doen ook drukke straten?’
Terwijl Limburgse ondernemers zich afvragen hoe ze die zegetocht moeten aanvangen, is Gulpener Bierbrouwerij al jaren succesvol bezig. Voor de beeldvorming van dit merk zeer relevant. Maar of de brouwerij door het web ook extra hectoliters verkoopt, is niet te becijferen.
Het medium is ‘sociaal’ en dus niet zomaar geschikt voor de handel. Want elke deelnemer in dit sociale domein heeft je intenties onmiddellijk door. Je zult je snel voelen als een Pakistaan met een bos rozen in een druk café.
Waar zijn die gebruikers van de sociale media dan wél op uit? Vooral op verstrooiing, gratis kennis en inspiratie: de zogenaamde “content”. Uitgerekend ondernemers kunnen interessante content bieden en daarmee nieuwe contacten leggen. Bijvoorbeeld meubelaars die amusant bloggen over design, worden gevonden door nieuwe besteders. Een architect plaatst zijn “Visie op Onderwijs” op Slideshare, waar schoolbestuurders slimmer van worden. Een Notaris kan een ‘Vastgoed App’ weggeven. Er liggen kansen voor het oprapen. Wie reizen verkoopt kan virale aanbiedingen doen op Facebook. Ben je loopbaanbegeleider, geef dan elke dag een sollicitatietip. Wie werkt met zoekmachines weet dat er vele gaten bestaan. De Floriade heeft maar drie alinea’s op Wikipedia. En Buitenring Parkstad helemaal niets. Er zijn veel Limburgse topkoks, maar hun recepten staan nergens bijeen. Welke sportschool begint een blog “Slim Voetballen”? Waarom staan er zo weinig QR-codes in tijdschriften als dit?
Het meest onderschat bij ondernemers is YouTube, gestegen tot de nummer twee onder de zoekmachines. Tik daar maar eens je eigen product in de zoekbalk en zie wat jouw argeloze prospect dan vindt: zelden een passend antwoord op zijn vraag. Wie in die behoefte kan voorzien, trekt voor lange tijd een markt naar zich toe. Zo kan een film “Werken in de Chemie” relevant worden voor Chemelot. Hoe persoonlijker, hoe beter: wie het lef heeft individueel en geëngageerd te vertellen over het eigen vak, manoeuvreert zichzelf in een voorkeurspositie. Er is nog veel ruimte voor content in Nederland. Maar over een jaar of vier zijn alle niches wellicht gevuld en is de ranking in de zoeksystemen min of meer bepaald. “Jullie hebben heel wat asfalt” zegt de Eskimo… “en wij nog veel meer ijs. Maar alleen een wak op een goede plek, vissend met het juiste aas, leidt tot vangst.” En zo is het met Social Media precies hetzelfde. Limburg moet slim en veelvuldig op het web. Echter, wie op zoek is naar de ‘Limburgse manager’ kan voorlopig maar beter in opinieblad Zuid blijven adverteren. Ook online te lezen overigens.

(Overgenomen uit Zuid Magazine, sept. 2011)

Na Google is YouTube de tweede zoekmachine. Middelbare scholieren weten al jaren dat op YouTube de meest taaie theorie in hapklare films wordt aangeboden. Maar ondernemers zijn zich nog helemaal niet bewust van de kansen die YouTube biedt. Terwijl in de VS de slag om de zoekwoorden in volle gang is, heeft Nederland nog amper besef van de betekenis die YouTube over enkele jaren zal hebben. Het is een kwestie van tijd voordat marketeers en hun opdrachtgevers in de gaten krijgen welke enorme kansen dit platform biedt. En over een jaar zullen de eerste koplopers hun concurrentie al geen kans meer geven. Omdat ze bij elke zoekopdracht opnieuw hun koppositie versterken.

Sommige ondernemers kennen de zoektermen die hun klanten gebruikt hebben in Google om hen te kunnen vinden. Als je diezelfde zoekwoorden nu ook eens in YouTube gebruikt, krijg je een beeld van de situatie in de sector. Probeer zelf maar eens wat er gebeurt bij het zoeken van uw eigen producten via de YouTube zoekbalk. Het is onthutsend te zien hoe nu al sommige slimmeriken de volle aandacht krijgen met tamelijk primitieve films. Van elke kijker weten we bovendien zeker, dat deze ook écht geïnteresseerd is. Die was immers zélf op zoek. Zodat er een reële kans bestaat op conversie (doorklikken). Dan betekent het cijfer van 10.000 kijkers natuurlijk heel iets anders dan datzelfde aantal half ingedutte kijkers bij TV. Of ‘ontvangers’ van een huis-aan-huis blaadje.

Wie zich realiseert dat de bestuurders en entrepreneurs van straks, op dit moment afstuderen, zou eens moeten kijken hoe frequent deze aanstormende generatie met YouTube werkt. Er zijn alleen maar aanwijzingen dat het belang van dit platform verder toeneemt, bijvoorbeeld door het toenemend internetgebruik van mobiele telefoons. YouTube zelf heeft inmiddels dan ook een aanvang gemaakt met het optimaliseren van de algoritmes die de uiteindelijke ranking van films bepalen. Daarom is het verstandig bij de plaatsing van eigen films vooral de titel, zoektermen en andere parameters slim in te bouwen. Een succesvolle film op YouTube kan bovendien stevig bijdragen in uw ranking bij Google. En dat is natuurlijk een mooi neveneffect.

Wie de ontwikkelingen in Online Video graag in beeld bijhoudt, kan af en toe eens kijken op onze T36-site. De meest prominente en actuele strategieën in communicatie komen daar het eerst in beeld. Of volg me op Twitter

In mijn mailbox vallen dagelijks minimaal 100 berichten binnen. En onder mijn collega’s zijn er nog wel ernstiger gevallen. Nieuwsbrieven, doorgestuurde Linkedin-berichtjes, Facebook-grappen, het komt allemaal in de mailbox bij elkaar. Zonder het zelf te beseffen heeft zo’n eindeloze lijst een ondermijnend effect op de workflow. Daarom worden er cursussen gegeven die nastreven deze stroom structureel in te dammen. Anderen gaan liever met de natte vinger door de berichten. En alles wat niet meteen te beantwoorden valt, belandt in een bakje “later”. Dat is zoiets als een prullenbak. Zo wordt het begrip “onbeantwoorde mail” stilaan een maatschappelijk vertrouwd verschijnsel. De nieuwste generatie is er zelfs helemaal klaar mee: “Hoezo mailen? dat is zó 2002… ik zet het wel op Facebook”
In de zoektocht naar aandacht zien we een nieuw opkomend verschijnsel. Het toesturen van een persoonlijk videobericht. Dat heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de geadresseerde. En daarmee bedoel ik niet het nieuwe promotiefilmpje van een bedrijf maar een persoonlijke boodschap, als optreden voor de camera. Waarschijnlijk is dit fenomeen begonnen als sollicitatiemiddel. Waarbij kandidaten zichzelf aanbieden in een oververzadigde markt die schreeuwt om onderscheid. Maar nu elke Smartphone met de HD-camera een ingesproken portretje kan registreren en meteen online zetten, is de drempel aanmerkelijk lager. Er zijn allerlei programma’s te gebruiken die de webcam toepassen. En ook YouTube is op het verschijnsel ingespeeld. Voordeel daarbij is dat je kunt zien of de film door de ontvanger ook wel bekeken is. En dat je zonder kosten heel geloofwaardig kunt communiceren. Toch is er nog een grote psychologische drempel, omdat het spreken zonder het aanzien van de ontvanger nog onwennig voelt. Maar ook die drempel zal overwonnen zijn vanaf de dag dat we telefoneren mét beeld. Dan went het vanzelf. De ingesproken film die we elkaar gaan toesturen wordt dan – net als mail nu – een belangrijk middel in de strijd om aandacht. Waarbij locatie, rekwisieten, kostuums en visagie nog wel eens wonderlijke diensten kunnen bewijzen.
Als dat alles zo ver is, reken dan ook op een site waar de meest originele filmberichtjes worden ingesloten voor vermaak. Met komische sollicitaties, originele huwelijksaanzoeken, pijnlijke incassomededelingen of blooper-dates. Hoe bijvoorbeeld in de afgelopen 50 het telefoneren veranderd is, laat zich niet meer overzien. Zo gaat het met mailen uiteraard ook.

Zojuist kopte het vakblad Marketing Tribune dat de Nederlandse bedrijven 30% meer willen investeren in Social Media. Hoe…? denk ik dan meteen. Je zou voor de grap eens wat bedrijven moeten checken op de grote Sociale netwerksites: Uitgevers, retail, schoenen, reisbureaus… er gebeurt weinig opwindends. Wie betrekt zijn inkomen uit Facebook, behalve Zuckerberg? Wie kent mensen die elke dag hun salaris bij elkaar twitteren? Ik niet. Ze bestaan ook amper. Je kunt natuurlijk wel een Pamper-advertentie plaatsen bij de mensen die ooit een “like” aanklikten bij Zwitsal, maar het blijft te vaak marginaal.
‘Social Media’ is een straat vol kroegen en galeries. En daar moet je af en toe zijn om te laten zien dat je nog leeft. Je zegt iets aardigs of je geeft een rondje. Prima… heel relevant, maar wie voor conversie gaat komt bedrogen uit. Hooguit een goeie naam (als je geen blunders begaat). Uiteraard zijn er HR-mensen die toch veel voordeel hebben van Linkedin. Of koks die hun restaurant een tijdje op gang helpen via Facebook. Maar het grote verschil zit er voor de meerderheid niet in.
Social Media is dan ook maar een fragment van wat er Online allemaal mogelijk is. En ook nog uitgerekend het minst grijpbare, stuurbare fragment. De paraplu waar dit domein onder valt heet natuurlijk Online Media. En dat is een enorm spectrum aan mogelijkheden waar inderdaad de komende decennia het grote verschil gemaakt kan worden. En als je 30% van je investeringen naar dit universum verlegt, lijkt mij dat realistischer.
De ‘Online Media’ specialist ontwerpt over de grenzen van alle technologieën heen, Social of niet. Door bijvoorbeeld een integratie van meerdere platforms en technologieën tegelijk en door de krachten van die media te schakelen. Daar is best veel ervaring bij nodig en creatief inzicht. Een maand geleden studeerden bij het NIMA de eerste eMarketeers af. Ik vraag me af of onder hen spelers zijn met een bovengemiddelde passie voor het Online labyrint. Want het is een enorm terrein waarin de mogelijkheden onuitputtelijk zijn. En alleen geëngageerde, creatieve én analytische geesten kunnen hier het verschil maken tussen enorme winsten en voorspelbare verliezen.

Bijna wekelijks geef ik voordrachten over Social Media en Online Marketing. En eigenlijk komt steeds hetzelfde thema terug bij een grote groep toehoorders: de zingeving achter al dat scannen van timelines en reageren op elkaars berichtjes. Is het niet slimmer om in al die getypte tijd elkaar gewoon te ontmoeten en te communiceren via de glimlach en de oogopslag?
De grootste verandering in mijn leefritme werd – jaren geleden alweer – het stoppen met TV kijken. Je hebt geen idee welke oceaan aan vrijheid dan je leven binnen spoelt. Zonder het ’8 uur Journaal’ mis je eigenlijk niets. En laat je Wegmisbruikers gewoon schieten, dan voelt de hele samenleving een stuk socialer. Uiteraard verruilde ik gaandeweg een deel van die gewonnen TV-tijd voor online-uren. Nee hoor, niet zozeer voor “uitzending gemist”. Ik heb vooral de sociale platforms in hun dimensies verkend. En net als eerder bij TV heb ik ook daar mijn vak van gemaakt en me ook afgevraagd hoe je er commercieel iets mee zou kunnen. En misschien is dit een goed moment om het effect van Social Media te benoemen in 10 afzonderlijke stellingen:

1. Social Media zijn een Bottom Up verschijnsel. Het is niet meer dan de samenscholing van een zwerm geïnteresseerden in hun gemeenschappelijke wereld. Of dat nu sportvisserij, mode, beleggingen is of vriendschappen, het bestaat allemaal. Die samenscholing vindt plaats op “platforms”. Nederlands grotere platforms zijn bijvoorbeeld Facebook, Twitter, Linkedin en Hyves.

2. Social Media zijn niet “top down” te coördineren. Een directeur van een bank, een burgemeester van een stad, een promotor van een Culturele Stichting kan hooguit platforms initiëren of faciliteren, maar waarschijnlijk is er al iemand anders uit die community sneller geweest. Is dat een ramp? Nee. Want ook die initiator kan niet meer doen dan faciliteren en speelt dus geen “besturende” rol.

3. Omgangsprotocollen kun je als een regelement naast de ingang van je platform hangen, maar dat is ongeveer even zinloos als de 10 geboden naast elke voordeur in de straat. Het gaat immers om normale menselijke omgangsvormen. We schelden niet, we kwetsen niet en maken niet doorlopend reclame voor ons hachje. We liegen niet, we zijn niet onder invloed en we vervuilen het platform niet met spam. Allemaal heel normale dingen die volwassen mensen al duizenden jaren naleven.

4. Wie online in de omgang geen maat kan houden, zal meestal door de groep worden gedekseld. Ofschoon er ook sites zijn die straffeloos lijken door een ogenschijnlijke anonimiteit. Voor de overtreder heeft elke ontsporing het nadelig gevolg dat zo’n beroerd optreden jaren later nog steeds online staat. Dat is op zichzelf al een discutabel zware straf, vind ik.

5. Het draait bij Social Media om “content”. Of dat nu foto’s zijn van een bijeenkomst, hot news, opinie, feiten en cijfers, morele bespiegelingen, films van een project of zelfs verstrooiing en humor. Iedere deelnemer heeft zo een eigen motief. 90% van de internetters speurt naar content en doet verder niets.

6. Om mensen zomaar aan te moedigen tot deelname aan Social Media is zinloos. Dat zou je kunnen vergelijken met de aanbeveling: “Je moet ook een auto kopen, net als iedereen” terwijl je niet weet of iemand die wel nodig heeft. Echter, de kans dat je online deelname wel iets kan opleveren is vrij groot. Maar… het gaat ook tijd kosten. Veel tijd. Die je ook aan je moestuin had kunnen besteden natuurlijk.

7. Het asociale van social media schuilt in de voortdurende belaging van haar deelnemers. Wij zijn opgegroeid in een tijdperk dat je de telefoon opneemt terwijl je eigenlijk een klant stond te helpen. In wezen een volstrekt idioot verschijnsel. Nog steeds gaan bij veel mensen het sms-en en reageren op facebook vóór op een normale conversatie. We groeten trottoirgenoten niet meer omdat we twitterend tegen de lantaarns botsen. Daar valt dus nog veel te leren.

8. Nog voor we een normaal gesprek met iemand hebben gevoerd, is diens online-bestaan al verkend. En denken we deze onbekende te kunnen doorgronden. Ontdaan van alle mystiek en zonder ons af te vragen of er nog andere onzichtbare lagen schuil gaan in iemands karakter, hebben we al lang onze sticker klaar. Daarmee doen we vrijwel iedereen tekort. Social media zijn oppervlakkig.

9. De rekening voor het overmatig gebruik van Social Media krijgen we in the end zelf voorgelegd. Als we vergeten zijn dat er ook nog een fysiek sociaal leven bestaat. En als we nerveus worden omdat het internet er een paar dagen uit ligt. Dan beseffen we pas dat al die glasvezels ook onze hoofden zijn binnengedrongen en verslavende verbindingen hebben gelegd.

10. Het wonderlijke van vele social media is dat ze massa’s mensen een stem kunnen geven, kunnen mobiliseren, razendsnel kunnen informeren en geverifieerde kennis laten delen. Daarvan zien we internationaal de gevolgen. Tegelijk moeten we ons er altijd van bewust blijven dat ieder van ons andere resultaten krijgt, bij het googelen van hetzelfde woord. De online wereld is dus volkomen subjectief en vaak onbetrouwbaar.

Ik ga zelden naar rampenfilms. Want de werkelijkheid is veel rampzaliger. Kijk maar eens mee naar Zembla. Daar zie ik Professor Kluytmans in zijn medicijnenkluis met een klein plastic flesje Baytril in zijn hand. “In Nederland doen artsen er alles aan om het gebruik van antibiotica te minimaliseren. Wij zijn Europees koploper want wij willen voorkomen dat er een resistente bacterie ontstaat”. En dan het volgende shot: een Nederlandse dierenarts staat in zijn magazijn naast een jerrycan vol Baytril. De man geeft zonder emoties toe dat dit product elke dag door het drinkwater van miljoenen kippen wordt gemengd omdat dit de vleesproductie bevordert. De commentator onderstreept dat we in het gebruik van antibiotica in de veehouderij nog steeds koploper in Europa zijn.
Ondanks dertig jaar lang wereldwijde waarschuwingen en de aanbeveling onmiddellijk te stoppen met antibiotica in veevoer, heeft ons verantwoordelijke ministerie die toepassing niet beperkt. En nu is het zover. Er is een resistente bacterie verspreid onder een miljoen Nederlanders. Deze bacterie heet ESBL en deze dragen we vooralsnog met ons mee zonder ziek te worden. Totdat we een infectie krijgen, bijvoorbeeld van blaas of darm. Dan staan de ziekenhuizen machteloos en is bloedvergiftiging een van de rampenscenario’s. Nu al sterven in Nederland honderden mensen per jaar via deze route.
Wij kunnen natuurlijk prachtige discussies opzetten over de maximumsnelheid op autobanen, het rechtvaardigen van moordpartijtjes in Pakistan en de schuldenlast van Griekenland. Maar intussen laat Den Haag een van de grootst denkbare gaten vallen in het vangnet van de volksgezondheid. Hoe dat komt? Kijk eens met wat boerenverstand om je heen vanuit de trein, van Maastricht naar Den Haag. Ons volledige landschap bestaat uit veevoer: gras en mais zover de horizon reikt. Op die oppervlakte gieten we de mest van miljoenen dieren die elke dag ons eigen laatste redmiddel tegen infecties consumeren. En we laten deze veestapel die oogst weer opeten, inclusief hun eigen slachtafval. Een betere methode om een antibiotica-resistente bacterie te ontwikkelen bestaat er niet. Dat vlees eten wij. Minister Gerda Verburg kwam zelf uit de agro en heeft haar vlees-producerende achterban beschermd tegen scherper beleid. Ze geeft dan ook geen commentaar in deze uitzending.
Intussen floppen de gehaktaanbiedingen voor weggeefprijzen onze brievenbussen binnen, geeft de sector van veehouders trotse brochures uit over hun nóg hogere productie en roosteren mijn buren weer koteletten in de zomerlucht. Als je de schoolgaande jeugd vraagt wat antibiotica eigenlijk is, wordt het stil. En de enige oplossing van dit alles is, dat we ons collectief enorm beperken in het eten van vlees. En uitgerekend dat is een van de moeilijkste sprongen die de mensheid zal moeten maken. Omdat het tegen-intuïtief is. En voor velen daarom domweg niet bespreekbaar.
Ik schrijf niet graag over de teloorgang van onze samenleving. Maar dit is zo’n onnodige ramp, dat ik het niet laten kan. Jammer voor dierenartsen en kippenfokkers, maar verzin na dertig jaar besmet geld verdienen nu eens iets anders, iets beters.

Smeets & Wevers moeten het culturele klusje gaan klaren voor deze regio. Zij als oorlogsveteranen hebben een soort A-team gemobiliseerd (‘there is no plan B’) en het is Lei Meisen – de Mr. T van dit gezelschap – die nu komt met een open vraag in een Linkedin-groep. Hij roept de bewoners van de Euregio op om creatief mee te denken over onze kandidatuur voor culturele hoofdstad. Samenvattend schrijft Lei: “Wij roepen U op… U die dit leest: Hoe benutten we de mogelijkheden van onze steden, ons landschap, onze kennisindustrie, onze creatieve industrie? Hoe ontwikkelen we die verbindingen? ” zie ook de website van Via2018. De prille reacties na enkele dagen zijn contraproductief. En echt inhoudelijk iets zinnigs bijdragen is ook bijzonder lastig. Prof. Harry Welters deed een verdienstelijke poging nog voor hem de vraag gesteld was. Geheel op eigen initiatief. Maar niemand heeft de oplossing zomaar kant en klaar in het hoofd. Niemand kan het alleen.
Wil je deze open vraag – die excelleert in onbegrensdheid – van Lei constructief beantwoorden, heb je een groep deelnemers nodig die onconventioneel denkt en vooral in staat is tot het onbaatzuchtig delen en verrijken van elkaars ideeën. Dat laatste is het moeilijkst. Er vinden nu al tal van discussies plaats, maar in vrijwel alle gevallen zie je de deelnemers elkaar neersabelen met ego-gestuurde betweterigheid. De meest gevestigde marktspelers krijgen de langste spreektijd. Er wordt niet gedeeld, maar een vuurwerk aan losse statements afgeschoten. Wat overblijft zijn verdoofde oren en een hemel vol rook. Als we met dezelfde energie een proces van collectieve creativiteit op gang krijgen, dan zou dat deze streek verbijzonderen.
Hoe dat gaat? Bij wijze van primitief voorbeeld stellen we de fictieve vraag wat we als collega’s onze scheidende deputé cadeau zullen geven. De eerste medewerker zegt, misschien zo’n fotoboekje dat je kunt laten printen via internet? Prima, neemt een volgende het over. Zo’n boekje is wel lekker concreet. Zouden we daarin ook de tickets van concerten of dansvoorstellingen kunnen opnemen? Ja hoor, vooral als we zo ‘n jaar lang, elke maand een voorstelling bieden. Een vierde is nu zo enthousiast dat ze over haar woorden struikelt. En dan gaat er elke voorstelling een van ons mee, gewoon uit vriendschappelijk collegialiteit die nooit voorbijgaat. Geef deze mensen nog een half uur en je hebt een uniek cadeau. Natuurlijk een erg eenvoudig voorbeeld, maar wel het fundament van collectieve creativiteit: Je zult elkaars beste ideeën moeten omarmen en uitbouwen met nieuwe impulsen. Ook af en toe de balans opmaken, de haalbaarheid toetsen. Maar de echte synthese doe je samen.
Door een poos deel te nemen aan de BBox sessies heb ik gezien hoe moeilijk dat is. Maastricht kent nog steeds geen open arena waarin mensen bereid zijn – en de discipline hebben – tot het delen van hun creativiteit. Want je zult de allerbeste creativiteit die in je opkomt zomaar moeten weggeven. En volledig dienstbaar zijn aan het geheel. Wie kan dat? Het A-Team?

Zo’n twaalfduizend verschillende lezers bezochten elke maand de informatieve website Crossroadsmag.eu. Dat is een waanzinnig aantal bezoekers, voor een stad met 118.000 inwoners. De aantrekkingskracht van deze website gaat dan ook ver over stadsgrenzen. Het is een internationaal platform zonder achterliggend belang, dat vooral voor sociale verbondenheid en kwaliteit van leven gaat. Drijvende kracht achter de website is eindredactrice en “Dutch Expat of the year 2010” Sueli Brodin. Haar coördinerende rol bij de publicaties bestond vooral uit het coachen en aanmoedigen van aankomende journalisten, die zich stilaan ontwikkelden tot regionale reporters. Op die manier ontstaan expats die geëngageerd zijn met stad en regio. Maar zonder financiering is het natuurlijk niet op te brengen en dus ligt de site stil.
Het initiatief komt oorspronkelijk uit de koker van het European Journalism Centre. Een onafhankelijk instituut dat zijn taak formuleert in de lijfspreuk: ‘Journalists working for Journalists’. Het EJC is dus een van die internationale instituten die Maastricht zou mogen koesteren. Maar directeur Wilfried Ruetten werd niet echt gehoord en dus heeft hij zijn zoektocht naar financiering gestaakt. Op de site staat nu een vriendelijk slotwoord en dank aan alle schrijvers en bezoekers.
De verontwaardiging in de expat- en studentengemeenschap is compleet. Catherine Copeland (Hoofd van de Primary and Preschool at United World College Maastricht) reageert: “What a crying shame […] It was an important resource for our community of expats in Maastricht. I for one, and everyone I know here, will sincerely miss it […] With sadness and thanks for your past work”.
Het is natuurlijk bizar dat de regionale overheid vele tonnen investeert in een expatbalie, Universitaire campagnes voor buitenlandse studenten, intensieve regiobranding en de nodige tamtam over onze cultuurambities, terwijl een van de onderliggende succesfactoren niet wordt herkend. De oprechte verhalen van andere expats zijn voor aspirant Maastrichtenaren immers veel overtuigender dan welke kleurrijke brochure ook. Is het bestuurlijk niet te verantwoorden een onafhankelijk platform te financieren? De betekenis van Crossroadsmag is toch ruimschoots bewezen. Wie de berichtgeving inhoudelijk beschouwt, vindt er alleen maar positieve energie. Volgens Brodin wordt de site ook bezocht door veel buitenlanders die hier al lang niet meer wonen maar wel met de regio verbonden blijven. “It comes as a shock to me that Crossroads is now closing down. Can’t there be something done to stop this from happening?” reageert Duma, die na haar verblijf in Maastricht alweer tien jaar in Swaziland woont. En dat is inderdaad de centrale vraag: laten we 500 bezoekers per dag over aan de goden? Of zetten we deze regio blijvend op de internationale kaart? Als ik Ruetten zo beluister is het probleem met enkele tienduizenden euro’s opgelost. Wie tijdig een slim idee heeft, kan hem vast snel bereiken via ruetten@ejc.net

Terwijl de lentezon het straatbeeld opvrolijkt, voltrekt zich in Japan een ramp die waarschijnlijk al het voorafgaande zal overstijgen. Tot die conclusie moet je wel komen je als je op YouTube de lange documentaire bekijkt over het verloop van de zeer vergelijkbare ramp in Tsjernobyl. De opoffering die nodig is om zo’n catastrofe enigszins in te dammen is onmenselijk. De Soviets hebben destijds duizenden arbeiders, mijnwerkers, technici en militairen de dood in gestuurd om hun land en de wereld voor een nog veel grotere ramp te behoeden. Het resultaat is een nucleaire sarcofaag die je beter Doos van Pandora kunt noemen, want het bouwsel heeft de houdbaarheidsdatum al lang weer overschreden. Die ene kernramp is nog lang niet opgelost, of de volgende dient zich alweer aan.
Binnenkort verwacht ik twee Japanse studenten die via een uitwisseling kennis willen opdoen over Westerse Media. Aangaande de technologie zal ik ze weinig nieuws kunnen bieden. Misschien dat ik hen maar liever op het spoor zet van de Duitse omwenteling. Hoe dat land de transitie maakt van kernenergie naar akkers vol zonnepanelen. Ongeveer 20% van de Duitse energiebehoefte komt al van zonnecellen. In Nederland werd tijdens de Floriade van 2002 een zonnedak in gebruik genomen. In de 9 jaar die zijn verstreken, is er niets vergelijkbaars meer bij gekomen. En dat terwijl nabij Abu Dhabi de eerste CO2 neutrale stad een feit is; op basis van een enorme zonnecentrale. Opmerkelijk is dat de Arabische Emiraten de derde olie-leverancier ter wereld zijn. Die zonnecentrale is dus een veeg teken wat betreft hun eigen toekomstverwachtingen.
De Duitse investering in vele hectares glas werd al zichtbaar in de TV serie Tegenlicht van 2008. In de drie jaar die zijn verstreken na het uitzenden van de VPRO documentaire, heb ik nog geen pannendak zien veranderen in een zonnedak in het Nederlandse straatbeeld. We hebben onze tijd vooral besteed aan hypotheekrente en hoofddoekjes. Hoe ik dat die jonge Japanners moet gaan uitleggen, weet ik nog niet maar met wat geluk kunnen ze er smakelijk om lachen.
Eerlijk gezegd hoop ik dat ik vooral iets van hún kan leren. Ik leen namelijk graag uit de Japanse cultuur. Daarnaast heb ik al wat winkels opgespoord, waar je hoogwaardige ingrediënten krijgt uit de Japanse keuken. Trouwens, kom de 20e van deze maand naar het Japanse Pecha Kucha in Ainsi. Dan leer je mijn twee gasten vast kennen.

Dat ik in mijn leven een verdubbeling van de mensheid mag meemaken, is een bizar gegeven op zichzelf. Maar zo lang als ik nog verder leef, gaat ook deze op hol geslagen grafiek natuurlijk door. Hoe moet je je dat aantal wereldburgers voorstellen? Neem eens in gedachten dat André Rieu een optreden geeft waarbij de hele wereldbevolking komt kijken en al die mensen schouder aan schouder meewiegen op de Second Waltz, dan heb je de hele stad Los Angeles nodig voor de staanplaatsen van dat miljardenpubliek. Lastig in verband met catering en toiletten, maar we hebben nu wel een beeld. Lijkt mee te vallen hè?
Wist je dat van de hele wereldbevolking slechts 2 miljard mensen enigszins toegang hebben tot internet? De rest dus niet. Maar met dat online deel van de mensheid kun je wel – random – kennismaken. Daar heeft een Russische jongen het programma chatroulette voor bedacht. Deze 17 jarige programmeur uit Moskou was daar in 4 dagen uit. Het principe is simpel: de deelnemer klikt op de knop ‘Next’ en ziet naast zijn eigen webcam-beeltenis een willekeurige andere deelnemer verschijnen, volkomen lukraak vanaf elke denkbare plek ter wereld. Het gesprek verloopt middels toetsen of audio en duurt net zo lang tot een van de twee deelnemers opnieuw op de ‘Next’ knop drukt. Chatroulette is door de anonimiteit ook een broedplaats voor straffeloze perversies. Maar er zijn gelukkig ook creatieve gebruikers, die proberen hun plotse publiek aangenaam te verrassen. Of je voert gesprekken met wereldburgers over de situatie in hun land of hun visie op de wereld. Dialogen die je op vakantiereizen niet zo gemakkelijk op gang brengt.
Maar de magische grens van 7 miljard stemt niet echt tot luchtig entertainment. De problemen op aarde nemen onbeheersbare vormen aan, zodat er voor een ketting van catastrofes wordt gevreesd. Een opvallende groep geëngageerden die in de weer is met oplossingen, heet de Zeitgeist Beweging. Het is de moeite waard hun (derde) online film eens te beoordelen op relevantie. Al duurt die meer dan 2,5 uur, in een wereld vol leeghoofdigheid en materialisme een zeer zinvolle investering. Zeitgeist heeft over de integrale wereldproblematiek nagedacht en omschrijft de kansen voor de mensheid op een heel prikkelende, onconventionele manier. Als het ze lukt die 2 miljard mensen online te bereiken, dan zijn er nog 5 miljard te gaan. Maar er is absoluut een fascinerend begin.